خشونت علیه زنان پدیده‌ای همچنان گسترده و همه‌جایی است. زنان جهان کماکان آماج خشونت‌های گوناگون، از ضرب و شتم، تحقیر، محرومیت اقتصادی و تجاوز و ختنه جنسی گرفته تا قتل‌های ناموسی‌ هستند. تهدید و خشونت کلامی و تبعیض شغلی نیز بخشی از این خشونت‌هاست. به یمن مبارزات زنان و مدافعان حقوق آنان، ضریب و نوع خشونت در شماری از کشورها رو به کاهش رفته است، اما هنوز تمام و کمال برچیده نشده است. هنوز هم خشونت خانگی علیه زنان پدیده‌ای جهانشمول است. شدت و درصد این نوع خشونت و سایر انواع خشونت‌ها در کشورهای مختلف تابعی است از رواج و قدرت سنت‌ها، نگرش‌های آیینی زن‌ستیز و فرهنگ مردسالار. هر جا که از قدرت و نفوذ این پدیده‌ها کاسته شده و زنان در دستیابی به حقوق خود موفقیت‌های بیشتری داشته‌اند خشونت علیه آنان نیز به نسبت کاهش یافته است.
عمل خشونت بطرق مختلف در زندگی اکثر زنان پیاده میشود . چه در آنجا که بسیاری از جنین های دختر سقط میشوند تا جائیکه آلت تناسلی آنان از کودکی توسط مجریان کور سنتهای ضد زن ، ناقص میشود تا این دختران نتوانند در آینده از لذتهای بحق وطبیعی جنسی  لذت ببرند . یا درآنجا که قربانیان تجاوزها جرات شکایت و یا حتی مطرح کردن آن را بخاطر حرمت خانواده و خدشه دار شدن ناموس خانواده ندارند و تا جائیکه پلیس علت اصلی این تجاوز را به نحوه لباس و یا حرکات آن  زن ربط میدهد . و یا حتی در جوامع مدرن که تفاوت مزد زن و مرد در شرایط مساوی حتی به اختلاف 20%  بنفع مرد میرسد واین خود حاکی از یک نوع تبعیض و خشونت علیه نیمی از شهروندان میباشد .
آمار و ارقام مربوط به خشونت علیه زنان، بسیار تکان دهنده است. ارقامی مثل اینکه 79 کشور قانون مشخص علیه خشونت به زنان را ندارند ، از هر سه زن در دنیا یکی از آنها مورد کتک و یا تجاوز قرار گرفته است ،  در کشور هند حدود 15000 زن هر ساله بخاطر جهیزیه کشته میشوند، در استان خوزستان در سال 2003 در عرض دو ماه  45 زن زیر بیست سال بخاطر دفاع از ناموس و فرهنگ کشته شده اند و ...
انگیزه تعیین روز ۲۵ نوامبر
48 سال پیش در چنین روزی سه خواهر اهل جمهوری دومینکن، با نام خواهران میرابل، پس از ماه‌ها شکنجه، سرانجام توسط سازمان امنیت ارتش این کشور به قتل رسیدند. "جرم" این سه خواهر شرکت در فعالیت‌های سیاسی علیه رژیم دیکتاتوری حاکم بر دومینکن بود.
۲۱ سال بعد، یعنی در سال ۱۹۸۱، در همایشی که در بوگوتا، پایتخت کلمبیا، با شرکت مدافعان حقوق زنان در آمریکای لاتین و منطقه کارائیب تشکیل شد، پیشنهاد تبدیل روز قتل خواهران میرابل به روز نفی خشونت علیه زنان مطرح گردید. هدف از این پیشنهاد آن بود که هم به تلاش و جسارت این خواهران ادای احترام شود و هم افکار عمومی بیش از پیش به سوی نفی خشونت علیه زنان سوق یابد. سال ۱۹۹۹ سازمان ملل نیز ۲۵ نوامبر را به عنوان روز جهانی نفی خشونت علیه زنان به رسمیت شناخت.
در راستای همین تصمیم ، یک سال بعد، شورای امنیت سازمان ملل سال ۲۰۰۰ قطعنامه‌ی ۱۳۲۵ را به تصویب رساند که عنوانش بود: " زنان، صلح و امنیت". محورهای اصلی این قطعنامه به پیشگیری مناقشات و خصومت‌ها در درون و در میان کشورها، تامین مشارکت زنان در حیات سیاسی و اجتماعی و نیز ممانعت از اعمال خشونت علیه آنها مربوط می‌شوند. این قطعنامه مبنایی است برای آن که خشونت‌های گوناگون علیه زنان بدون مجازات نماند و عاملان آنها به پای میز محاکمه کشیده شوند.