برخی زنان گمان می کنند که لوازم آرایش و مد برای بهتر شدن نمای ظاهری زنان ضروری است. بنابراین از بهره گیری از لوازم آرایش حمایت کرده اند و آن را یکی از حقوق زنان دانسته اند. در مقابل، به گمان دیگران هر چند زنان این حق را دارند که هر چه می پسندند بپوشند و هر آرایشی را که دوست دارند به کار برند اما در دنیای واقعی، حق انتخابی در کار نیست؛ بلکه گونه ای فشار اجتماعی زیرکانه وجود دارد. زنان در این سیستم سرمایه داری رقابتی و بی رحم، در واقع می بایستی لوازم آرایش به کار برند و از تازه ترین مدها استفاده کنند. پس زنان آماج بهره کشی فروشندگان لوازم آرایش و مدسازان کارخانه هایی شدند که در وهله ی نخست، کارخانه را برای سود چند میلیونی بنیاد نهادند، نه برای سودرسانی به زیبایی زنان.
این افسانه را ساخته اند که چون همه ی زنان می خواهند زیبا باشند همه ی آنها به آرایش و مد که امروزه برای تور کردن مشتری، آن را جزء ناگزیر زیبایی شمرده اند، علاقه ی یکسانی دارند. بعد برای تقویت این افسانه ادعا می کنند که مد و زیبایی در همه ی عصرهای تاریخی و برای هر طبقه از زنان رواج داشته است. امروزه از هر بخش در رشته های زیبایی سودهای سرشار به دست می آید: لوازم آرایش، لباس، سبک های گوناگون کوتاه کردن مو، سالن های لاغری و زیبایی، جواهر اصل یا بدل و ... . و کشف شده که زیبایی فرمولی بسیار تغییرپذیر است. تنها چیزی که یک سرمایه گزار برای پول دار شدن نیاز دارد این است که برای کمک به زیبایی سازی، چیز تازه ای کشف کند و به توده های زنان این باور را بدهد که آنها به این کمک نیاز دارند و آن را « می خواهند » .
پژوهش در رشته های زیست شناسی و مردم شناسی نشان می دهد که آرایش در میان جوامع اولیه امری برای زیبایی و مختص زنان نبوده است. رقابت جنسی بین زنان (که در این افسانه ها از دلایل آرایش زنان است) نه تنها در طبیعت بلکه در جامعه ی ابتدایی هم وجود نداشته و تنها فرآورده ی جامعه ی طبقاتی است و پیش از پدید آمدن جامعه ی طبقاتی، یعنی تا یک میلیون سال از سپری شدن تکامل انسان، آن را نمی شناختند!
رقابت جنسی بین زنان با پدید آمدن «بازار» جنسی یا ازدواج به وجود آمد. بازار جنسی جزء اساسی بازار کالای مصرفی است که برای جامعه ی طبقاتی سرمایه داری اهمیت بنیادین دارد. با گسترش پدیده ی جنسی به عنوان کالای مصرفی، معیار زیبایی زنان اندک اندک از زیبایی طبیعی به شکل زیبایی ساختگی یا مد روز درآمد که این فرآیند در جامعه ی معاصر به اوج خود رسیده است.
با استواری پدیده ی پدرسالاری و جامعه ی طبقاتی، مردان ثروتمند جزو دارایی های گوناگون که می انباشتند برخی از زنان را نیز گونه ای دارایی پنداشته، آنها را گرد خود جمع می کردند و آنها را با همان نقش و نگارها و پیرایه هایی که کاخ ها را با آن تزئین می کردند، می آراستند. این زنان دارایی جنسی بودند و شاهزاده ها هر چه از این کالای تجملی، بیشتر داشتند دلیل روشنی بر توانمندی فرمانروایی آنان بود.
سودجویی از پوست و اندام زنان
سه دسته سودجو وجود دارند که با فریب کاری، از توده ی زن ها بهره ها برده اند.
1- آنهایی که با دستکاری در بدن زنان می خواهند آن را به اندازه ی استاندارد و مدپسند درآورند.
2- آنهایی که پوست و این اندام دستکاری شده را با لوازم آرایش، رنگ ها، لوسیون ها و ... می آلایند یا رنگ آمیزی می کنند.
3- آنهایی که این اندام دستکاری و رنگ آمیزی شده را با لباس ها و جواهرات آخرین مد و غیره می پوشانند.
پس وقتی می گویند زنان حق دارند از لوازم آرایش، مد و ... استفاده کنند، بدون اینکه فرق بین چنین حقی با زور و فشار اجتماعی برای تن در دادن به این بهره کشی را به روشنی دریابند، زنان را مستقیم به دام تبلیغات و روال کار سرمایه داری می اندازند. زنان پیشگام، که کوشندگان پیشرو دگرگونی اجتماعی هستند هرگز نباید (حتی ناآگاهانه) این مسابقه ی جاه طلبانه ی مد را تقویت کنند. وظیفه ی آنها رسوا کردن آدم های رذل و پستی است که از قربانی کردن زن ها ، سود می برند. مسائل مربوط به زنان، گاه بسیار مبهم اند . برخی از زنان به دام سازش پذیری افتاده اند ولی باید راه خود را تغییر داد. با این انتقاد درباره ی جنجال مد، مقصود، بدگویی کردن از لباس های زیبا و خوش دوخت نیست. در عصر تازه با شرایط اجتماعی و تولیدی تازه، همه نوع دگرگونی ایجاد خواهد شد. آنچه که باید با آن مخالفت شود مسابقه ی جاه طلبی مد و دقت و توجه و پول بیش از اندازه ای است که از بین می رود. وقت از مواد خام، با ارزش تر است چون وقت، همان زندگی است. در رابطه با زندگی خود بهتر است به جای هدر دادن آن در راه پر هزینه و مبتذل مد و جنون افسرده کننده ی دنباله روی از مد، کارهای مفیدتری انجام دهیم پس بیایید از فروشندگانی که به نام زیبایی از زنان ، بهره ی تجاری می برند دفاع نکرده در راستای منافع آنان، قدم برنداریم.
به طور خلاصه، سیستم سرمایه داری، نخست توده های زنان را به رده ی پایین تر از مردان رانده و بر آنها ستم روا می دارد. سپس از ناخشنودی و ترس های زنان بهره می برد تا حس منفعت طلبی خود را ارضا کند.
پس وظیفه ی ما اینست که هم سیستم سرمایه داری یعنی سرچشمه ی این بدبختی ها و هم ماشین بزرگ تبلیغات آن را که به زنان زودباور می گوید که راه رسیدن به عشق و موفقیت، جز خرید اشیاء مختلف نیست را رسوا کنیم. قبول داشتن و یا نادیده گرفتن معیارهای سیستم سرمایه داری در هر رشته از آن، از سیاست تا آرایش، به معنی سرپا نگهداشتن و ماندگار کردن این سیستم بهره کشی بی رحمانه و قربانی شدن بی وقفه ی زنان است.

منبع: ایولین رید. آزادی زنان. ترجمه ی افشنگ مقصودی